लोकस्पर्श न्यूज नेटवर्क
गडचिरोली, : शहरालगत असलेल्या एकलव्य आश्रम शाळेच्या वसतिगृहात घडलेली एक घटना संपूर्ण जिल्ह्याच्या संवेदनांना हादरवून गेली आहे. चामोर्शी तालुक्यातील शांतिनगर येथील १७ वर्षीय प्रिन्स गुप्तनाथ मेश्राम हा विद्यार्थी गळफास घेतलेल्या अवस्थेत मृत आढळून आला, आणि शिक्षणाच्या आशेने घराबाहेर पडलेल्या एका जीवाचा प्रवास अचानक थांबला.
शहराजवळील बायपास मार्गावर, सेमाना देवस्थानकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर असलेल्या या आश्रमशाळेच्या वसतिगृहात सायंकाळी सुमारे ६.२० वाजताच्या सुमारास ही घटना उघडकीस आली. अकरावीमध्ये शिक्षण घेत असलेला प्रिन्स हा इतर विद्यार्थ्यांप्रमाणेच आपल्या भविष्यासाठी धडपडत होता. मात्र त्याच वसतिगृहात तो गळफास घेतलेल्या अवस्थेत सापडला, आणि काही क्षणांतच सर्व काही बदलून गेले.
सहविद्यार्थ्यांनी त्याला तातडीने गडचिरोलीच्या सामान्य रुग्णालयात दाखल केले, पण डॉक्टरांनी त्याला मृत घोषित केले. त्या एका वाक्याने—“तो आता नाही”—संपूर्ण कुटुंबाचा आधार हरपला. प्रिन्स हा कुटुंबातील एकुलता एक मुलगा होता. त्याची आई शिक्षिका, वडील कामानिमित्त बाहेरगावी—आणि या दरम्यान घडलेली ही घटना… कुटुंबावर दु:खाचा डोंगर कोसळून गेल्याशिवाय राहिला नाही.
घटनेची माहिती मिळताच पोलीस घटनास्थळी दाखल झाले, पंचनामा झाला, मृतदेह शवविच्छेदनासाठी पाठविण्यात आला—पण या सगळ्या औपचारिकतेच्या पलीकडे एक प्रश्न सतत उभा राहतोय… हे घडलं कसं?
आत्महत्येमागील कारण अद्याप अस्पष्ट आहे, आणि नेमकं इथेच या घटनेची अस्वस्थ करणारी बाजू सुरू होते.
कारण, घटना घडून तास उलटले तरी प्रशासनाकडून अधिकृत माहिती समोर आली नाही. समाजकल्याण विभागाचे अधिकारी, प्रकल्प अधिकारी, शाळा प्रशासन—कोणीही स्पष्ट बोलायला तयार नाही. संपर्क साधण्याचे प्रयत्न निष्फळ ठरले, फोन न उचलणे किंवा बंद असणे… या सगळ्यामुळे प्रश्न अधिक गडद होत गेले.
सामान्य रुग्णालयात शिक्षक उपस्थित असतानाही माहिती देण्यास नकार दिल्याचा आरोप नातेवाईकांनी केला आहे. त्यामुळे या प्रकरणाभोवती एक प्रकारचं मौनाचं कवच उभं राहिल्याची भावना व्यक्त होत आहे. आणि जेव्हा प्रशासन बोलत नाही, तेव्हा शंका बोलू लागतात—हीच वस्तुस्थिती इथेही दिसून येते.
दरम्यान, स्थानिक ग्रामस्थ आणि कुटुंबीयांनी या घटनेची सखोल, निष्पक्ष चौकशी करण्याची मागणी केली आहे. आश्रमशाळा ही केवळ शिक्षणाची संस्था नसून, ती विद्यार्थ्यांसाठी दुसरं घर असते. अशा ठिकाणी एखादा विद्यार्थी इतकं टोकाचं पाऊल उचलतो, याचा अर्थ केवळ वैयक्तिक कारणांपुरता मर्यादित नसून, व्यवस्थेच्या पोकळ्यांकडेही बोट दाखवणारा असतो.